U 20. veku tri su imena postavila grčku književnost na vrlo visoko mesto: Kavafi, Kazancaki i Seferi. Nobelova nagrada 1979. godine istaknula je u prvi plan Odiseja Elitija, pesnika oko čijeg imena nije vijorila dnevna slava i koji je rastao u uzdržanosti, nepopustljivosti, diskreciji i jednoj vrsti gordosti. Eliti je uveliko u tokovima zapadnoevropske misli. On je nastojao da na suštinu onoga što se zove grčko gleda posve razlicito od većine pesnika. Eliti je odbacio običaj da se hvata za neposredne reminiscencije i evokacije mita, kozmičko je pretpostavio etničkom, njegova slikovitost je umna a ne folklorna, njegovo viđenje prirode je sublimisana misao o prapočelima a ne puki opis ili ushićenje egejskim pejzažom u čiju je slavu ispevao mnoge pesme. On je pesnik izvan užurbanosti dana, njegove pesme nisu lake niti su privlačne na prvi pogled. U traženju novih ili neobičnih oblika izražavanja otišao je daleko, do same srži iskaza. Eliti sve snažnije urasta u tle moderne poezije i ne samo grčke.