Prevod sa španskog Dalibor Soldatić

Bogorodičin vitez je istorijski roman objavljen 1929, iste godine kao i delo U potrazi za Velikim Kanom (Tanesi, 2023.) i predstavlja njegov nastavak. Ovo delo, na osnovu istorijskih događaja, pripoveda o životu istraživača i osvajača Južne Amerike, Alonsa de Ohede, čiji je nadimak i bio Bogorodičin vitez. U potrazi za Velikim Kanom je prvi roman iz projekta kojim je Ibanjes hteo da prikaže osvajanje Amerike. Trebao je da se sastoji od četiri romana u kojima je prvi prikazao Kolumbov poduhvat, drugi, Bogorodičin vitez, pohode Alonsa de Ohede, treći je trebao da se bavi Kortesovim osvajanjem Meksika, a četvrti Pisarovim osvajanjem Perua. Smrt ga je sprečila u ostvarivanju projekta i posthumno su objavljena samo prva dva.
Visente Blasko Ibanjes, jedan od najvećih španskih pisaca svih vremena, pedantno je istražio istoriju događaja koji su se odigrali u prvoj polovini XVI veka, da bi napisao ovaj roman sa najvećom mogućom tačnošću i istinitošću. Sigurno je tačna konstatacija koja sugeriše da je u delu Bogorodičin vitez, autor više istoričar nego romanopisac, mada se njegov veliki poetski doprinos i te kako oseća. Za početak, on se odrekao tehnike paralelnog preplitanja vremena: prošlosti i sadašnjosti, koju je koristio u njegovim ranijim istorijskim romanima (Papa Mora, Tanesi 2022.). Sada, istorijske činjenice koje su preuzete iz pisanih dokumenata, koegzistiraju sa fikcijom iz koje izviru likovi Fernanda Kuevasa i Lusere, bračnog para s kojim smo se već sreli u romanu koji prethodi ovom, i kroz koje se uspostavlja kozistentnost između oba narativa. Zahvaljujući ovim imaginarnim likovima, pripovedač može da kombinuje opis stvarnosti sa više frontova. S jedne strane, istorijski
sadržaji se obogaćuju kada se događaji tumače iz subjektivne perspektive Alonsa de Ohede, dok s druge strane, vizija tih istih događaja viđena očima Kuevasa i Lusere nudi sasvim drugačiji pristup koji ističe i naglašava različitost glavnih likova, čija je zajednička želja i misija da se domognu zlatnog bogatstva „Novog sveta”.

Visente Blasko Ibanjes (1867–1928) rođen je u Valensiji, a umro je u Francuskoj. Iako je studirao prava, život je posvetio književnosti, novinarstvu i politici. Njegove političke ideje liberalne orijentacije, nasleđe Francuske revolucije, kao i njegov karakter sklon sukobima, nailazili su na oštar odgovor konzervativne vlasti Restauracije u Španiji. U časopisu El pueblo, koji je osnovao, objavljivao je kritike upućene vlasti, zbog čega je više puta bio osuđivan na zatvor ili izgnanstvo. Izgnanstvo u Francusku 1890. godine uticalo je na njegovo književno stvaralaštvo, jer mu je pomoglo da se neposredno upozna sa savremenim francuskim književnim tokovima. Napisao je brojne romane od kojih se mogu izdvojiti: La barraca (Slučaj u Huerti, 1898), Entre naranjos (Među narandžama, 1900), Cañas y barro (Močvara, 1902), El intruso (Uljez, 1904), Sangre y arena (Krv i arena, 1908), Los muertos mandan (Mrtvi zapovedaju, 1909), Los cuatro jinetes del Apocalipsis (Četiri jahača Apokalipse, 1916), Enbusca del Gran Kan: Cristóbal Colón (U potrazi za Velikim Kanom: Kristofor Kolumbo, 1929).