Za današnjeg čitaoca Platonova pisma značajna su dopuna onome što znamo o Platonovoj političkoj teoriji iz nekih njegovih dijaloga. Obično se uzima, na osnovu toga, da je Platon jedino propagator totalitarnog, strogo kontrolisanog konzervativnog režima, staroegipatskog ili spartanskog tipa. Pisma ga, međutim, pokazuju u povoljnijem svetlu, kao strasnog opštehelenskog rodoljuba, ponosnog na svoju Atinu, i pored svih njenih aktualnih grešaka, i svesnog neposredne opasnosti od barbara koja je oslabljenim grčkim polisima pretila sa svih strana. Zato, po iskrenoj brizi i ličnom zalaganju koje se ispoljava kroz njih, ova Pisma postaju neka vrsta Platonovog političkog bukvara, iz koga se još dugo posle njega moglo učiti o potrebi da se osionost i samovolja obuzdaju zakonima i pravičnošću. Bukvar iz koga se i učilo: jer, zajedno sa Takitovim Analima i Demostenovim govorima, Platonova Pisma su bila štivo koje se intenzivno prevodilo, štampalo i čitalo u svakoj težoj evropskoj situaciji, i pored otvorenog protivljenja careva, diktatora i tirana.